Het is toch wel merkwaardig in het Vlaanderen van vandaag. Een half jaar voor het aantreden van deze Vlaamse regering kreeg Vlaanderen er een bevoegdheid bij waar geen enkele Vlaamse regering eerder om gevraagd had, namelijk de bevoegdheid om niet-ioniserende stralingen te normeren en te meten. Het Vlaams Gewest heeft die bevoegdheid al meer dan een jaar, maar er is nog steeds geen regelgevend kader.

Concreet betekent dit onder meer dat de federale telecomregulator BIPT geen controles meer uitvoert om na te gaan of er geen sprake is van een te hoog zendvermogen bij de antennes. Het arrest van het Grondwettelijk Hof wees die bevoegdheid toe aan de gewesten. Sinds die uitspraak is er in het Vlaams gewest niet alleen een juridisch vacuüm maar eveneens een vacuüm inzake controle op de volksgezondheid.

Maar, parallel met deze toestanden, blijft er de harde realiteit van de markt van de mobiele telefonie en haar opvolgers. De mobiele gsm-operatoren hebben de laatste jaren een commercieel beleid ontwikkeld dat gericht is op de gecombineerde aanbiedingen (eerst triple play, nadien quadruple play waarbij mobiele telefonie, vaste telefonie, adsl en televisie gecombineerd worden).

Vorige week was er de aankondiging van de federale regering dat er nog dit jaar een veiling komt voor een vierde mobiele internetoperator; de federale regering argumenteert die beslissing met de mededeling dat door de komst van een nieuwe operator - naast Proximus, Mobistar en Base - de prijs moet kunnen dalen; de federale keuze is dus duidelijk: de concurrentie opdrijven waardoor meer infrastructuur ontstaat;

Uit gegevens van het BIPT blijkt nu dat in Vlaanderen vorig jaar 70 sites met gsm-antennes zijn bijgekomen. Bovendien kunnen, door de afwezigheid van normen in Vlaanderen, de gsm-operatoren onbeperkt antennes op bestaande sites bijplaatsen.

Een bezorgdheid omtrent stralingsemissies en -immissies en van een voorzorgsprincipe lijkt geen sprake. Het Vlaams parlement drong er vorig jaar bij de regering op aan om sterk rekening te houden met het voorzorgsprincipe en het ALARA-principe (As Low As Reasonably Achievable) met betrekking tot niet-ioniserende straling. Daarom werd 3 V/m als algemene norm en 0,6 V/m als streefnorm voorgesteld. Minister Schauvliege tracht de klok nu terug te draaien door zwakkere normen uit te werken. Daarom dien ik een eigen decreetvoorstel in, gebaseerd op normen die de volksgezondheid moeten garanderen.