De VN-klimaattop in New York is geen succes geworden: Barack Obama en Hu Jintao (Chinese leider) houden het bij mooie woorden, concrete doelstellingen werden nog niet geformuleerd. Zowat als het Vlaamse regeerakkoord: mooie woorden, weinig cijfers.

Voorlopig is het de laatste bijeenkomst voor de fameuze top in Kopenhagen, waar het klimaatverdrag als opvolger van het Kyoto-protocol (na 2012) zou worden uitgetekend. De voorbereidende onderhandelingen voor dit nieuwe protocol zijn volop aan de gang. Het zijn dus cruciale tijden.

Ondanks de bescheiden invloed van ons land op het
wereldtoneel, wordt België volgend jaar Europees voorzitter en zal dus waarschijnlijk
een grote rol worden toebedeeld in de uitvoering en opvolging van de
klimaatdoelstelling. En zoals het er nu naar uitziet, is de kans groot dat de
onderhandelingen in Kopenhagen niet volledig afgerond raken en dat de
onderhandelingen langer dan voorzien lopen. Hierdoor zal België vanuit Europa wellicht
een cruciale onderhandelingspositie innemen. Vlaanderen speelt een belangrijke
rol in de Belgische delegatie in deze vergaderingen.

In die context is de vraag wat de rol van de Belgische delegatie is in de voorbereidende onderhandelingen. En wat is de rol van Vlaanderen in deze samengestelde delegatie? In de wandelgangen wordt gesteld dat Vlaanderen 'een remmende factor' is op de Belgische ambities...

Nochtans blijkt uit de recente
klimaatrapporten van het IPPC (u weet wel, die  groep internationale klimaatexperten die samen met Al Gore de Nobelprijs voor de Vrede hebben ontvangen) dat de 20/20/20-doelstelling van Europa
onvoldoende is. Zelfgenoegzaamheid in Europa is dus niet op zijn plaats, zeker
als je de toegenomen politieke wil bij andere industrielanden (VS, Australië,
BRIK-landen, enzovoorts)  beschouwt.

Een mooi onderwerp om de minister voor Leefmilieu over te ondervragen in de eerste zitting van de commissie Leefmilieu.